Er zijn meren die je bekijkt, en meren die je voelt. Het Lac Pavin, in de vulkanische Auvergne op meer dan 1.200 meter hoogte, behoort tot de tweede soort. Het ligt in de krater van een vulkaan die voor het laatst zesduizend jaar geleden uitbarstte. Volkomen rond, donkerblauw, en zo diep dat de bodem nooit betrouwbaar is gemeten. Men staat aan de oever en het water kijkt terug.

De naam komt van het Latijnse ‘pavent’: zij die vrezen. De lokale overlevering wil dat wie een steen in het meer gooit, een storm oproept. Dat gelooft men hier nog altijd, al zegt men het met een glimlach. Het meer heeft iets dat uitnodigt tot voorzichtigheid.

Een uniek meer

Het Lac Pavin is het enige meromixtische meer van Frankrijk. Het water mengt zich nooit volledig. De lagen blijven gescheiden, elk in zijn eigen wereld. Dat klinkt als een geologisch detail, maar als men er even over nadenkt voelt het als een metafoor voor iets groters.

Men loopt de omtrek in drie kwartier. Op de koelere noordoever groeien orchideeën in de zomer. Zwanen drijven op het midden. Er is geen café, geen souvenirwinkel, geen aanlegsteiger. Men is hier alleen met het water en de stilte die neerkomt als men lang genoeg stil staat