Corte is de enige stad die echt in het binnenland van Corsica ligt, dus niet aan de kust het ligt niet bij de toeristen, maar midden op het eiland, op een rots boven de samenvloeiing van twee rivieren. Men rijdt de Gorges de la Restonica in, het ravijn dat zich achter Corte omhoog slingert en het eiland ontvouwt zich in zijn meest ongerepte vorm.

De weg klimt langs de rivier die donkergroen en koud uit de bergen stroomt. Aan weerszijden staan larici, de Corsicaanse dennen, die nergens anders groeien. Met hun grijze schors en hun rechte stammen. De lucht is harsig en koel. Boven de boomgrens liggen de bergmeren: het Lac de Melo op 1.711 meter, het Lac de Capitello nog honderd meter hoger. Het water is zo blauw als de hemel.

Een onvergetelijk landschap

Op Corsica zegt men: het eiland geeft zich niet prijs aan wie haast heeft. Men moet wachten, kijken, terugkomen. De gorges zijn daar het bewijs van. Wie de tijd neemt om te klimmen, krijgt een landschap dat de meeste bezoekers van het eiland nooit zien.

Zit lekker lang bij het meer, langer dan gepland. De zon verplaatst zich, de schaduwen lengen, het licht wordt goud. Moufflons, de wilde bergschapen van Corsica, drinken voorzichtig aan de waterkant. Ze kijken even op, besluiten dat er geen gevaar is en drinken verder. Dan daalt je af, terug naar Corte. Het bergmeer blijft voor altijd in je geheugen gegrift.