De Vogezen zijn het meest bescheiden gebergte van Frankrijk. Niet hoog genoeg voor gletsjerindruk, niet wild genoeg voor spektakel. Maar ze hebben iets wat de Alpen en de Pyreneeën missen: een intieme schaal, een bewoonde schoonheid, het gevoel dat men hier thuis zou kunnen zijn. En in het hart van de Vogezen ligt Gérardmer, met zijn meer.

Het Lac de Gérardmer is twee kilometer lang, omringd door sparrenbossen en de houten huizen van een stad die zichzelf opbouwde na de verwoesting van 1944. Het water is helder en koud, gevoed door bergbeken die van de Vogezenkam afdalen.

Een rustiek dorp aan de rand van het meer

Gérardmer was ooit de hoofdstad van de kant. Hier weefden de vrouwen de fijnste kantwerken van Frankrijk, terwijl de mannen hout kapten en kaas maakten in de bergweiden. Die geschiedenis proef je nog in de stad, op de markt, in de manier waarop mensen er leven.

Je fietst langs het meer in de vroege ochtend, als de mist nog op het water ligt. Of, je wandelt later omhoog naar de Schlucht, de bergpas die de Vogezen in twee snijdt en kijkt aan de andere kant neer op de wijngaarden van de Elzas die in het ochtendlicht goud kleuren. ’s Avonds eet je overheerlijke choucroute. De bierkan is groot en de portie overdadig. heerlijk! De eigenaar vraagt of je de volgende dag ook gaat wandelen….en natuurlijk ga je, om alle calorieën weer te verbranden.