Het noorden van Frankrijk heeft een reputatie die het niet verdient. Wie denkt aan de Hauts-de-France denkt aan mijnsteden en slagvelden. Maar de Baie de Somme is iets anders: een getijdengebied van zeshonderd vierkante kilometer, waar de zee zich tweemaal per dag terugtrekt en een wereld van slikken en zandbanken achterlaat die schittert in het late middaglicht.

Het licht van de Baie de Somme is berucht onder schilders. Boudin werkte hier, Degas maakte er schetsen. Het is een licht dat nergens anders zo is, vlak, zijdeachtig, met een zilveren kwaliteit die de zee en de lucht laat samenvloeien. Men begrijpt het pas als men er staat.

Trekvogels en toeristen

De zeehondenpopulatie in de baai is de afgelopen twintig jaar verzevenvoudigd — een van de weinige goede nieuwtjes voor de Noordzee. Men huurt een gids voor een wandeling door de baai bij laag water, loopt over de natte zandbanken, springt over de prielgeulen, ziet de zeehonden zonnebaden op de zandplaten.

In Le Crotoy at Colette haar eerste oesters. In Rue staat een gotische kapel met een relikwie van het Heilige Bloed. En in het vogelcentrum leert men de namen van de honderdvijftig soorten trekvogels die hier elk najaar stoppen op weg naar het zuiden. En hier kun je zelf ook prima stoppen!