Ze noemen het de Groene Venetië, en voor een keer is de vergelijking niet overdreven. Het Marais Poitevin is een netwerk van smalle waterwegen, omzoomd door essen en elzen waarvan de bladeren zo dicht boven het water hangen dat men er onderdoor vaart als door een groene tunnel. Het licht filtert er groen en gedempt doorheen.

Het moeras is mensenwerk. Vanaf de elfde eeuw droogden monniken van de abdij van Maillezais de delta van de Sèvre Niortaise gedeeltelijk droog, groeven ze kanalen en bouwden ze dijken. Het resultaat is een landschap dat de grens tussen natuur en cultuur uitwist — hier is alles gemaakt, maar niets voelt kunstmatig.

De smaak van de Loire

De platboomde schuit heet een plate. De stok waarmee de schipper duwt is een pigouille. Hij kent de namen van alle sloten, alle boerderijen, alle paarden aan de oever. Hij wijst op een egelantier in bloei, op een reiger die zijn prooi beloert, op een huis dat half verscholen zit tussen de bomen en alleen van het water bereikbaar is.

Men eet in Coulon, het mooiste dorp van het moeras. Palingsoep, mosselen uit de baai, een glas Muscadet dat smaakt naar de Loire. En daarna vaart men nog één keer het moeras in, want het groene licht trekt als een magneet.