Een kilometer of vier buiten Gordes, te midden van lavendelvelden en droge eikenbossen, verschijnt het opeens tussen de rotsen: een dorp van stenen koepelhutten die al eeuwen staan zonder dat ook maar één druppel cement er een rol in speelt. Alleen steen op steen, en de zwaartekracht die het werk doet.

De bories zijn gebouwd van platte kalkstenen die zo nauwkeurig zijn gestapeld dat regen en wind er geen vat op krijgen. Van binnenuit kijk je omhoog door een perfecte cirkel naar het licht. Het is een soort vertrouwen dat spreekt uit die constructie — vertrouwen in de steen, in de logica van het gewicht, in het geduld van handen die dit maakten.

Onbekende bouwers

Wie ze bouwde, en waarom, is nooit met zekerheid vastgesteld. Dat maakt de Village des Bories juist zo fascinerend. Het ligt er gewoon, al duizenden jaren, en roept vragen op die men niet kan beantwoorden.

De laatste vaste bewoners vertrokken begin twintigste eeuw, toen de dorpen van de Luberon beter bereikbaar werden. Maar de constructies bleven staan — te solide om te vergaan, te raadselachtig om te slopen. In de jaren zeventig begon een zorgvuldige restauratie.

Bezoek het dorp vroeg in de ochtend, als de toeristen nog slapen en de mist nog laag hangt tussen de stenen. Dan lijkt het alsof de bewoners zojuist vertrokken zijn. De Provence heeft veel mooie plekken, maar weinig die zo direct spreken over het leven van mensen die hier lang voor ons waren.