De veerboot uit Audierne heeft een uur nodig. Precies genoeg tijd om de stad en een volle agenda achter te laten. Het gevoel dat er altijd iets moet waait met de krachtige bries weg over het water. Als de kade van Sein in zicht komt — een handvol kleurige huizen tegen een blauwgrijze hemel — komt het enige geluid van de wind en het water.

Geen auto’s. Dat is het eerste wat opvalt. Er rijdt hier niets. Smalle straten waarin de huizen tegen elkaar aan geplakt lijken. Het eiland is op het smalste punt nog geen honderd meter breed, en wie van de ene naar de andere kant wil, loopt. Vijf minuten. En dan staat men aan de andere oever, met de Atlantische Oceaan aan beide zijden. Een prachtig uitzicht op een eindeloze watermassa.

Een eiland dat zijn bewoners heeft gevormd

De vissers die hier opgroeiden, kenden elke stroming, elke rots, elke grilligheid van de Raz de Sein — het beruchte zeestraat tussen het eiland en de vaste wal. Dat water is gevaarlijk. Het respecteert niemand. Maar de eilandbewoners voeren er al eeuwen doorheen, en ze kwamen terug.

De mannen die vertrokken

In de Tweede Wereldoorlog voeren ze ook. In juni 1940, na de oproep van De Gaulle om zich te verzetten tegen de bezetter stapten bijna alle mannen van het eiland in hun boten en voeren naar Engeland. Het eiland bleef achter met vrouwen, kinderen en ouderen. Geen dramatiek, geen twijfel — ze gingen gewoon. Generaal De Gaulle zei later: ‘Sein is een kwart van Frankrijk.’ Dat zegt genoeg

Waarom men blijft

Men loopt het eiland rond in een uur. Het is goed vertoeven in een van de eetgelegenheden waar de vers gevangen vis en kreeft volop aanwezig zijn op het menu. Ook de kerk heeft een bijzondere betekenis voor de eilandbewoners temeer omdat ze zelf meegeholpen hebben aan de bouw ervan. Als ‘s avonds de laatste boot met de laatste toeristen vertrekt vliegt een majestueuze vogel een stukje mee alsof hij wil zeggen: Lieve vogelspotters, wij leven hier ook in grote getalen.