Men rijdt over het plateau en het land is leeg en droog en oud. En dan, zonder waarschuwing, opent de aarde zich. De Cirque de Navacelles is een van de grootste meanders van Europa: de rivier Vis groef zich duizenden jaren lang in een spiraal door de kalkrots, totdat ze haar eigen lus doorbrak en een cirkel van rotswanden achterliet van meer dan drie kilometer doorsnede en driehonderd meter diep.

Men daalt af over een weg met twintig haarspeldbochten. Het uitzicht vanaf de rand is indrukwekkend. De rotswanden, de rivier die er beneden glinstert, het groen van de populieren bij de watermolen. Maar de weg naar beneden is ook een reis door de tijd: elke bocht laat een nieuwe laag kalk zien, neergelegd in een zee die hier honderd miljoen jaar geleden lag.

Het dorp onderin telt minder dan tien permanente inwoners. Er is een watermolen, een bron, een paar huizen van witte steen. De rivier murmelt door het gras. Boven de rotsrand cirkelen gieren.

Terug boven, op het plateau, kijkt men nog één keer naar beneden. De cirkel van rots, het dorp in het midden, de rivier die er doorheen slingert. Het ziet eruit als een schaalmodel van een wereld, precies, volmaakt, een beetje onwerkelijk. Maar het is er, en het wacht al eeuwen.